Yoga Tripje Ubud

Het leek ons, twee vriendinnen & yogadocentes, leuk om naar HET Yoga Walhalla van Bali te gaan, lekker inspiratie opdoen.

Dus gingen Tatiana en ik op pad. Twee surfende, nuchtere, vega yogi’s. Tatiana geeft les in Leiden, Yoga les aan het water. En ik zelf (Bellatrix) in Ouddorp; Yogastudio Ouddorp

Ubud ligt in het centrum van het eiland BaliIndonesië en wordt beschouwd als cultureel centrum van het eiland. Ubud heeft een bevolking van ongeveer 8000 mensen. De naam is afgeleid van het Balinese woord ubad, dat medicijn betekent. Deze plaats is doordrongen met de traditionele hindoe-cultuur.

Ik vermoed door de grote aanwezigheid van Hindoe religie (en hippie backpakkers:) Ubud kon uitgroeien tot het Yoga Paradise van Bali. Er is namelijk een historische link tussen yoga en Hindoeïsme.

Even wat Wikipedia wijsheid:
Rond 1100 schreef Gorakhnatha ergens op het Indiase subcontinent zijn ‘Honderd Verzen’. Hierin wordt pranayama (ademhalingsoefeningen) duidelijk beschreven en ook het belang van asana’s wordt benadrukt. Dit komt voor in zowel Hindoe als Boeddhistische tantrische overleveringslijnen. Er zijn verhalen van yogi’s in yoga-houdingen. En het is bekend dat het juist de Hindoe leraren waren, die yoga naar het Westen brachten. Last but not least: De yoga-scholen, dus opleidingen tot yoga docent, nemen de Yoga Sutras van Patanjali (~200 A.D.) mee in hun curriculum. En dat is een authentieke oude tekst uit het Hindoeïsme.

En ook het bekende boek ‘eten, bidden en beminnen’ zal er wat mee te maken hebben. boek Eten bidden beminnen

Afijn……daar gaan we dan hoor, zwetend kwamen we de taxi uit tussen tientallen scooters, auto’s, en voorbij rijdende ‘winkels’. Want als je alles op je scooter propt wat normaal in 5 kasten past, dan is het een verkoop winkel / scooter. Echt te grappig om te zien. Het hotelletje wat we ff snel geboekt hadden, bleek een honeymoon waardig onderkomen te zijn. WOW…dat was wel even andere koek dan onze basic kamer aan de surfspot in Medewi. Na het inchecken, gingen we lekker wat gezonds eten in een van de honderden healthy warungs. En daar zag ik de eerste dame in yoga outfit voorbij lopen. Zo graatmager, dat mijn aandacht er ongewild naar toe getrokken werd. We zouden nog meer van deze dames zien.

In het Yogamagazine had ik wel eens gelezen over Yogarexia, maar ik had het niet nog echt als een trend gezien. Dat bleek hier helaas wel het geval. Yogarexia, zijn veelal dames, maar ook mannen die de yoga (mis)bruiken om mager te worden en/of te blijven en daarom obsessief aan yoga doen. Vooral de Bikram en heftige power yoga zijn populair. Heel triest. Het gaf me meteen te denken; “Hoe zou ik hier zelf mee omgaan als yoga docente, als zo’n dame mijn les volgt?” Gelukkig is dat nog nooit het geval geweest, maar was wel iets om bij stil te staan.

De magere lichamen bleven me zo bij, van ons ‘inspiratie’ reisje, dat ik het wilde vernoemen in deze blog. Ik ben zo blij dat ik een relatief kleine studio heb, waardoor er veel persoonlijk contact is. Daardoor heb ik de gelegenheid om te vragen hoe het met iemand gaat, hoe hij of zij zich voelt en vanaf daar wellicht af te tasten of er fysieke problemen zijn en eventueel ruimte is voor een gesprek.

Wij volgde hier wat lessen (en massages) in  The Yogabarn een heel groot complex, waar wisselende docenten zijn, veelal toeristen komen en gaan en zo maar 1 of 2 lessen volgen en dan is er geen of weinig gelegenheid is voor persoonlijk contact tussen docent en student. En lijkt het me dan niet mogelijk om echt contact te maken als docente met de cursisten.

     

Aan de grootsheid en het commerciële karakter van the YogaBarn moesten we even aan wennen. De tarieven lagen gelijk met hartje Amsterdam……en dat is in Bali echt veel geld. Waardoor je eigenlijk alleen maar buitenlandse toeristen zag, expats, de wat rijkere backpakkers en geen lokale bevolking. Dat is echt jammer, yoga moet toegankelijk zijn voor iedereen. Maar goed…we wilde inspiratie, dus bleven we daar hangen, volgde lessen, namen massages en keken rond.

De lessen waren goed van kwaliteit en de docenten echt vakkundig. Zelf heb ik een vinyasa les gevolgd, die gegeven werd door een leuke Britse jonge vent en een de iyengar les die werd gegeven door een oudere no-nonsense dame met veel kennis. Tatiana volgde ergens anders nog een les ‘Roll en release’ wat super goed is om je bindweefsel los te maken.

Ik hou van de diversiteit aan mensen, dus zat ik vol verbazing met m’n kopje cappuccino met kokosmelk & raw chocolate bar (veel te klein haha) lekker voor me uit te staren naar al die verschillende types; de backpakker die wel een doucheje kan gebruiken, de rijke expat met de meest fancy legging en bijpassende gerecyclede drink bottle, een clubje dames waarvan ik fantaseer dat ze een boekenclubje hebben en het boek ‘eten, bidden en beminnen’ hebben gelezen en een of andere vage gast die volgens mij 10 jaar zich in de jungle heeft verscholen en naast mij komt zitten. Hij is aan het praten met een klein jongetje en ik vraag of het zijn zoon is. “They are all my childeren” zegt hij wijzend naar iedereen om ons heen. “ok”, knik ik een soort van niet begrijpend. Hij pakt een of ander poedertje, dat gemaakt is van verbrand as, kruiden en ayahuasca en snuft er wat van op. Daarop volgt een super vaag gesprek, waarop deze oude hippie mijn hand pakt, diep in mijn ogen kijkt en mij een onverstaanbare boodschap mee geeft. Ik blijf maar staren naar die piercing van hem, dwars door zijn neus en een of andere kralenketting van onherkenbare dingetjes. Er komt een vrouw bij zitten, die een paar jaar haar haren niet heeft gewassen & gekamd en een soort knot heeft met een bot (ja, een joekel van een bot!) erdoorheen. Het gesprek gaat tussen hun verder en ik blijf luisteren naar zinnen die over en weer gaan van: grounded, centered, feelings, myself, love, bla…bla… Het meisje op haar schoot heeft een vies oud te klein shirt aan. Ik glimlach naar haar, ik vind het zielig, ze wordt meegenomen in de keuzes van haar moeder om zo te leven zonder enige vastigheid en regelmaat. Tatiana komt mij redden van deze vage bedoening en we lopen lachend weg, heerlijk die excentrieke lui hier, ik kan er toch wel van genieten.

Wat zijn we blij dat wij ‘normaal’ zijn haha..not! een uurtje later zitten we bij een hoofd massage met een groen papje van hibiscus op ons hoofd (good for your health….ah ok, doe dan maar….) en een bananenblad als een soort mijter erom gewikkeld. Ja, daar zitten we dan als nuchtere Hollandse. pfff wat hebben wij gelachen, heerlijk de slappe lach! Kijk ons nou, moet niet gekker worden.

We hebben Ubud geproefd en beleefd en na aanschaf van de nodige armbandjes en kraaltjes, is het tijd om ‘naar huis’ te gaan. Tijd voor Medewi, tijd om weer te surfen.

Eenmaal in hotel vertellen we lachend onze avonturen aan de rest van de groep. Van hun horen we hoe zij het hadden in Uluwatu. Zij waren naar de vetste surfspot van Bali geweest om daar te kijken en de sfeer te proeven. Super leuk om weer hun verhalen te horen. Het lijkt of we allemaal dagen zijn weg geweest en super veel hebben meegemaakt, we zijn er vol van en blij weer terug te zijn in ons vertrouwde hotelletje.

Ja, ik weet het al een paar jaar, maar zet het hier nog maar eens neer:

Ik hou van reizen !

En nog meer van thuiskomen…..

Namaste Bellatrix

 

 

 

 

 

 

 



slogan